Jakaś drewniana półka.
Dwie drewniane półki.
Jakieś zdjęcia w drewnianych oprawkach. Zasuszona róża w staromodnym wazonie, kilka świeczek, parę muszelek.
Dwa pluszowe pluszaki.
Wszystko wydaje się być bardzo aktualne. Dopiero co postawione. Kolor półki komponuje się z kolorem ramek oraz farbą, która pokrywa ściany. Wszystko się komponuje. Naprzeciw półek wiszą dwa kolejne zdjęcia, w większych ramkach. Jakby nie umiały się pomieścić na półce. Ich miejsce, koło innych zdjęć, zajął stos książek o zbliżonej tematyce.
Dwie wiszące, drewniane ramki na pewnej ścianie. Obie krzywe. Tak miało być? Czy po prostu dawno tu nikogo nie było i nikt ich nie poprawił? Zastygłe uśmiechy są krzywe. Zastygły wzrok? Czy patrzy w dal? Ciągle żyje w świecie po drugiej stronie krzywej fotografii.
Na pierwszy rzut oka - normalne półki, normalne zdjęcia, normalny pokój. Warstwa kurzu nienormalna. Potłuczona morska świeczka. Jakaś pocztówka w kącie. Kogoś, kto dawno tu nie mieszkał. Dawno wysłana, dawno odebrana, dawno zapomniana. Zasuszona róża trochę ... pokruszona. Nie tak powinna wyglądać
Pluszaki już dawno nie śmiały się w niczyich rękach. Stoją. Patrzą. Opuszczone. Są tak realne, jak twarze z dawno zrobionych fotografii, w dawno kupionych, drewnianych ramkach.
I waza ze sztucznymi płatkami kwiatów. Zaschnięty wosk. Sztuczne płatki kwiatów. Zawsze soczyście czerwone. Tylko one oparły się kartkom z kalendarza.
Koralale. Leżą tam, gdzie nie powinny. Porzucone w pośpiechu. Może same spadły.
Róża też była kiedyś soczyście czerwona. I stała w świeżej wodzie. W nowym wazonie.
Sama się zasuszyła
?
